Dlaczego newsletter ląduje w zakładce „Oferty”

Zakładka Oferty nie jest folderem ze złymi wiadomościami

Odbiorca mówi: nie dostałem newslettera. Po chwili okazuje się, że dostał go normalnie. Leży tylko w karcie Oferty.

To ważna różnica. Mail w Ofertach nie jest automatycznie spamem. Serwer nie odrzucił go po drodze.

Gmail dzieli skrzynkę na karty, gdy odbiorca używa widoku Domyślna. Są wśród nich Główne, Społeczności, Oferty, Powiadomienia i Fora.

Pomoc Gmaila podaje, że Oferty są miejscem na okazje, oferty i inne promocyjne e-maile. Newsletter firmy pasuje tu częściej niż do prywatnej rozmowy.

Nie każdy widzi te same karty. Odbiorca może wybrać, które ma pokazywać. Może też używać innego widoku skrzynki.

Dlatego nie da się uczciwie mówić, że każdy Twój odbiorca zobaczy newsletter w tym samym miejscu. Część osób ma kartę Oferty. Część jej nie ma.

Dla osoby, która czeka na kod rabatowy, karta Oferty może być wręcz naturalnym miejscem. Wie, gdzie szukać komunikatów od marek.

Kłopot zaczyna się wtedy, gdy firma myli kartę z brakiem dostarczenia. Naprawia wtedy nie ten problem, który ma.

Najpierw odpowiedz na proste pytanie: czy mail jest w skrzynce, w spamie, czy nie ma go wcale? Dopiero potem wybieraj następny krok.

Jeśli mail jest w Ofertach, odbiorca może go znaleźć. Jeśli jest w spamie lub wraca do nadawcy, sprawdź technikę i listę do wysyłki.

To samo rozróżnienie przydaje się przy mailach firmowych trafiających do spamu. Tam liczy się droga maila. Tu może chodzić tylko o układ skrzynki.

Nadawca nie wybiera karty Główne u odbiorcy

Firma często chce jednego: znaleźć ustawienie, które zawsze położy newsletter w Głównych. Takiego przełącznika po stronie nadawcy nie ma.

Gmail pozwala odbiorcy wybrać widoczne karty. Odbiorca może też utworzyć filtr dla konkretnego nadawcy.

Może również przeciągnąć mail do innej karty. Gmail podaje, że z czasem uczy się wyboru tej osoby.

To jest wskazówka dla pojedynczej skrzynki. Nie jest obietnicą, że następna kampania dotrze do Głównych u całej listy.

Nie ma też sensu prosić każdego o taki ruch w pierwszym mailu. Najpierw daj powód, by odbiorca chciał otwierać Twoje maile.

Lepiej napisać wprost, co będzie przychodziło i jak często. Człowiek łatwiej pozna mail, którego sam się spodziewa.

Nie próbuj udawać prywatnej rozmowy. Temat zaczynający się od „Re:” nie zmienia newslettera w odpowiedź.

Gmail w swoich radach prosi, by temat, nadawca i treść były jasne oraz nie wprowadzały w błąd. To dobra zasada także bez problemu technicznego.

Przejrzysta nazwa nadawcy nie daje wejścia do Głównych. Pomaga jednak odbiorcy rozpoznać, kto do niego pisze.

Tak samo działa sensowny temat. Nie ma być przynętą. Ma powiedzieć, co jest w środku.

Gdy newsletter jest naprawdę newsletterem, Oferty nie są kompromitacją. To po prostu jedna z kart, które odbiorca może mieć włączone.

Czy mail dotarł i gdzie Gmail go pokazał - to dwa pytania

Najpierw pytasz, czy mail dotarł do skrzynki. Potem pytasz, gdzie Gmail go pokazał.

Te sprawy mogą się łączyć, ale nie są tym samym. Nie naprawisz spamu samym przeniesieniem maila do Głównych.

Nie przeniesiesz też każdej kampanii do Głównych przez zmianę rekordu w domenie. Rekordy pomagają potwierdzić, kto wysyła mail.

Google wymaga od wszystkich nadawców na osobiste konta Gmail uwierzytelnienia SPF albo DKIM. Przy większej liczbie wiadomości wskazuje też SPF, DKIM i DMARC.

To są podstawy techniczne. Pomagają odbiorcy i Gmailowi sprawdzić, czy mail nie podszywa się pod cudzą domenę.

Nie są kodem do karty Główne. Google nie podaje ich jako sposobu na wybór karty skrzynki.

Rady Gmaila mówią też o wysyłaniu tylko do osób, które chcą dostawać maile. To ważniejsze niż sztuczki w temacie.

Przy newsletterze marketingowym odbiorca musi też łatwo znaleźć drogę do rezygnacji. Duzi nadawcy mają dodatkowy wymóg wypisu jednym kliknięciem.

Warto rozdzielić maile, których odbiorca oczekuje po działaniu, od newslettera. Potwierdzenie zamówienia i oferta to dwie inne sprawy.

Nie mieszaj ich tylko dlatego, że obie wychodzą z tej samej firmy. Odbiorca powinien od razu wiedzieć, czy dostaje dane, czy ofertę.

Jeśli chcesz ułożyć taki podział od początku, pomaga proces automatyzacji marketingu. Najpierw rysujesz drogę kontaktu, potem ustawiasz wysyłkę.

Test w kwadrans pokaże, co naprawdę widzi odbiorca

Nie oceniaj newslettera po własnej skrzynce. Masz inną historię odbioru, inne ustawienia i zwykle znasz markę, która wysyła.

Załóż prosty test. Wyślij kampanię testową na konto Gmail, które ma domyślny widok skrzynki i włączoną kartę Oferty.

Najpierw zobacz, czy mail pojawił się w jakiejś karcie. Potem sprawdź, czy trafił do spamu albo czy narzędzie do wysyłki zgłosiło zwrot.

Otwórz mail i odpowiedz sobie na trzy pytania. Czy wiem, kto pisał? Czy temat mówi, co jest w środku? Czy łatwo widzę drogę wypisu?

Nie testuj wyłącznie pięknego widoku w programie do newslettera. Odbiorca widzi końcowy mail, nie ekran, na którym go układałeś.

Potem powtórz test po zmianie nadawcy, domeny albo narzędzia. Każdy system, który wysyła w imieniu firmy, może mieć własne ustawienia.

To może być sklep, formularz, system do faktur i narzędzie do newslettera. Ta sama domena nie znaczy, że technicznie to jedna wysyłka.

Nie wysyłaj testu do ludzi, którzy nie zapisali się na newsletter. Test ma sprawdzić drogę maila, nie tworzyć nowe kontakty.

Jeśli mail jest w Ofertach i da się go od razu rozpoznać, wynik testu nie musi wymagać poprawki. Zapisz tylko, co widzisz.

Jeśli jest w spamie, zacznij od potwierdzenia domeny, jasnego nadawcy i listy. Nie od zmiany trzech słów w temacie.

Przy formularzach sprawdź też, czy osoba zapisana na listę faktycznie chce newsletter. Technika wysyłki i wybór odbiorcy to dwie strony tej samej sprawy, o których piszemy w artykule o zgodach.

Zapisz wynik każdego testu w prostym pliku. Wpisz datę, adres testowy, nazwę nadawcy i kartę, na której leżał mail.

Dopisz też, czy link wypisu działał i czy temat pasował do treści. Taki zapis pomaga po zmianie narzędzia lub osoby, która wysyła.

Nie szukaj w nim oceny całej kampanii. Ten test ma tylko pokazać drogę jednego maila od firmy do konkretnej skrzynki.

Jeśli wynik jest inny niż poprzednio, nie zakładaj od razu najgorszego. Sprawdź najpierw nadawcę, domenę, listę i miejsce w skrzynce.

• Wyślij test na konto Gmail z widokiem Domyślna i sprawdź każdą kartę.
• Sprawdź osobno kartę Oferty, spam i raport o zwrocie w narzędziu do wysyłki.
• Porównaj nazwę nadawcy, temat oraz adres, z którego wiadomość naprawdę wyszła.
• Otwórz link wypisu i sprawdź, czy prowadzi do zrozumiałej decyzji.
• Powtórz test po każdej zmianie systemu, domeny albo sposobu wysyłki.

Nie naprawiaj Ofert przez udawanie rozmowy

Najgorszy odruch to ukrywanie celu wiadomości. Ktoś usuwa słowo newsletter, zmienia nazwę nadawcy i pisze temat tak, jakby kontynuował rozmowę.

To nie buduje zaufania. Odbiorca otwiera mail i widzi coś innego, niż zapowiadał temat.

Google przestrzega przed mylącą nazwą nadawcy i tematem. To nie jest detal dla perfekcjonistów. To podstawowa informacja, kto się odzywa.

Nie wysyłaj też jednego długiego maila do wszystkich, gdy lista ma różne powody zapisu. Osoba po zakupie i osoba po pobraniu poradnika nie muszą czekać na to samo.

Nie oznacza to, że każdy newsletter wymaga wielkiego systemu. Oznacza tylko, że przed wysyłką trzeba umieć powiedzieć, do kogo i po co piszesz.

Nie kasuj karty Oferty z oczu tylko dlatego, że nie daje powiadomień jak Główne. Odbiorca może mieć własny rytuał sprawdzania promocji.

Nie obiecuj też klientowi, że jego newsletter zawsze trafi do Głównych. O układzie skrzynki decyduje Gmail i jej użytkownik, nie agencja.

Dobry cel brzmi inaczej: mail ma dojść, być jasny, łatwy do poznania i przydatny dla osoby, która się zapisała.

To jest cel, który da się sprawdzać po drodze. Nie wymaga udawania, że promocyjna wiadomość jest prywatnym mailem od znajomego.

Warto też dać odbiorcy jeden prosty wybór. Może zostać na liście, zmienić rodzaj maili albo z niej wyjść.

Nie chowaj tej decyzji w drobnym tekście. Gdy odbiorca rozumie, co może zrobić, firma ma mniej pytań i mniej chaosu.

To nie daje miejsca w Głównych. Daje za to jasną relację z osobą, do której wysyłasz mail.

Dobry newsletter nie musi wchodzić tylnymi drzwiami

Newsletter ma być zaproszeniem do kolejnej rozmowy, a nie próbą przechytrzenia skrzynki. Gdy odbiorca wie, po co się zapisał, łatwiej mu go znaleźć.

To wymaga prostego porządku. Jasnej nazwy nadawcy. Prawdziwego tematu. Treści, która dotrzymuje obietnicy z formularza zapisu.

Jeśli wysyłasz ofertę, nazwij ją ofertą. Jeśli wysyłasz poradę, nie zamieniaj jej w ukryty katalog produktów po trzech zdaniach.

Jeśli odbiorca chce wiadomości w Głównych, może ustawić filtr lub przenieść mail. To jego decyzja na jego skrzynce.

Po stronie firmy zostaje uczciwa robota: zgoda, adres nadawcy, ustawienie domeny i sens wysyłki. Reszta nie ma pewnej recepty.

W Kasimie planujemy mail od procesu, a nie od efektownego panelu. Najpierw ustalamy, jakie maile mają wyjść i komu. Dopiero potem podpinamy narzędzie.

Jeśli nie wiesz, czy problem leży w ustawieniach, liście czy samej treści, porozmawiajmy o automatyzacji i e-mailu. Zaczniemy od tego, co dzieje się po kliknięciu Wyślij.

Granica tej odpowiedzi jest po stronie skrzynki odbiorcy

Ten tekst nie daje sposobu na wymuszenie jednej karty Gmaila. Takiego sposobu nie opisuje też Google.

Kategoria może zależeć od ustawień i działań odbiorcy. Nie każdy ma też taki sam widok skrzynki.

Nie obiecujemy więc wzrostu otwarć ani wejścia do Głównych. Nie mamy danych, które pozwalałyby to obiecać.

Możemy za to sprawdzić, czy mail dociera, czy nadawca jest jasny i czy wypis działa. To są rzeczy, które firma może uczciwie ułożyć.

Jeśli problem dotyczy spamu, szukasz czegoś innego niż przy Ofertach. Jeśli dotyczy treści, ustalasz, co ma dostać dana osoba.

To mniej spektakularne niż trik na algorytm. Daje jednak newsletter, który nie musi się tłumaczyć z tego, czym jest.